Budowa numeracji
Numery stacjonarne, komórkowe, infolinie i numery płatne mają w Polsce tę samą długość: dziewięć cyfr. Pierwsze dwie określają strefę numeracyjną (telefony stacjonarne), sieć komórkową albo rodzaj usługi.
Plan Numeracji Krajowej
Plan Numeracji Krajowej to dokument wydawany rozporządzeniem ministra właściwego do spraw łączności, który wyznacza zasady przydzielania numerów operatorom i usługom. Numery przydziela Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Struktura numerów sieci stacjonarnych i komórkowych
Numer zapisuje się symbolami AB SPQ MC DU. Cyfry AB to strefa numeracyjna (numer kierunkowy) albo wyróżnik sieci, w tym sieci komórkowych. Przyporządkowanie cyfr AB ustala Plan Numeracji Krajowej.
- Telefony stacjonarne: AB to numer kierunkowy jednej z 49 stref, np. 22 – Warszawa. Lista numerów kierunkowych.
- Telefony komórkowe: AB to wyróżnik sieci: 45, 50, 51, 53, 57, 60, 66, 69, 72, 73, 78, 79, 88. Prefiksy GSM.
- Numery specjalne: 800 (bezpłatne), 801 i 804 (z podziałem kosztów), 70x (płatne, o podwyższonej opłacie).
- Numery alarmowe: trzycyfrowe, np. 112 i 997–999. Lista numerów alarmowych.